by
mei 1st, 2020

This post is also available in: English Français Español Português 한국어 简体中文 Italiano 日本語 Dansk

Een Persoonlijk Perspectief op Memorial Day voor de Gevallenen voor Israël*

Memorial Day brengt een heleboel emoties naar boven, vooral het verlangen naar en het gemis aan mensen die we verloren zijn. Ik kende persoonlijk een aantal vrienden uit mijn kindertijd en andere bekenden die gedood zijn terwijl ze Israël verdedigden. Diverse gezichtsuitdrukkingen, manier van spreken en dergelijke, doen me plotseling denken aan die jonge mannen die ik nooit meer zal zien.

Deze geliefden werden weggehaald uit ons midden. Er zijn zo’n 23,800 gevallenen in dit kleine land sinds haar moderne wedergeboorte. Daarbij komen nog 5,000 gevallenen in andere omstandigheden die te maken hebben met terreur en vijandelijkheden. De enige ware genezing en bevrijding hiervan is in onze Heer. Elk van deze families hebben hun uitdagingen en hun moed.

Inderdaad is het nobel en onzelfzuchtig om voor het leven te kiezen zelfs met een gebroken hart.

Voor alle diepbedroefde families gaat er geen dag voorbij zonder dat ze de afwezigheid voelen van hun geliefden. Voor hen is iedere dag een memorial day, in grote en kleine dingen, in gelukkige momenten en in droevige.

Ik heb gestaan voor bedroefde gezinnen en gezien hoe bewonderenswaardig zij hun pijn dragen, hoe geweldig zij omgaan met hun rouw.

De wijdere “familie” van al diegenen die een verlies hebben geleden omvat mensen die wonen in de stad en op het platteland. Hij omvat de mensen van het oosten en van het westen; mensen met heel verschillende politieke perspectieven. Hij omvat wereldse en religieuze mensen, Joods en Arabisch, Christenen en Moslims, Bedoeïenen en Druzen en Circassian.

Nu Israël 70 jaar een onafhankelijke staat is, wilde ik dat ik kon zeggen dat we een samenleving en natie zijn die sterk genoeg is om al die verschillende leden te omarmen, zonder de verschillen toe te staan die ons van binnenuit in stukken verdelen. Maar we hebben nog een hele weg te gaan en zonder de Heer zal het niet mogelijk zijn.

Het is shockerend hoe makkelijk het is om onderdeel te worden van het “gezin” van de bedroefden, terwijl de Israëlische samenleving verdeeld is over bijna ieder ander onderwerp.

Van de stichting van de staat tot vandaag, gaan we door met het betalen van een hoge prijs in levens – jonge soldaten in dienstplicht en oudere reservisten, politie mannen en -vrouwen, die hun leven niet zeker zijn. Memorial Day is een gelegenheid achter hen en hun families te staan.

Samen met alles wat bereikt is en naast veel grote uitdagingen die Israël overwonnen heeft, moeten we ook een samenleving tot stand brengen die inclusief alles is, ondanks scherpe verschillen en onenigheden. Dit land moet een rechtvaardig licht voor de naties zijn, de grote prijs die we ervoor betaald hebben waard. We zien uit naar de dag waarop de profetische visie vervuld zal worden:

Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegijzers en hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal nog het zwaard trekken tegen een ander volk, geen mens zal meer weten wat oorlog is.” (Jesaja 2:4)

Zoals ieder jaar nemen we deel aan plechtigheden. We kijken naar documentaires van de gevallenen en hun families, of gaan zelfs naar militaire begraafplaatsen, in een persoonlijk en nationaal ritueel van 42 uur gedenken.

Als ik mijn hoofd buig op het moment van gedenken, dan denk ik aan de bedroefde families. Ik denk aan vrienden verenigd in leven en pijn. Ik denk aan mijn eigen kinderen die binnenkort opgeroepen worden in het leger van Israël, en hoe ik geprobeerd heb ze te trainen van hun land te houden in het licht van het Woord van God.

*(Dit jaar valt Memorial Day op 28 april.)

Print Friendly, PDF & Email
By | 2020-05-01T13:45:51+00:00 mei 1st, 2020|0 Comments

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.